Vanmorgen stond mijn zoon voor de deur. Op maandag is hij bij pappa en mijn huis ligt op zijn route naar school. Hij kwam even een knuffel geven. Heerlijk, een beetje bonusliefde op de maandagmorgen.

Maar wat als de liefde niet spontaan jou kant uit komt? Wat als je geeft, geeft en geeft, wat als je zorgt voor God en de hele wereld en niemand zorgt voor jou?

Dan zorg jij voor jou. Ja, echt. Dat vergeten wij vrouwen nog wel eens. Uiteindelijk zijn we allemaal verantwoordelijk voor onszelf.

Maar er zit meer achter. Want het gaat ook over een voorbeeld geven. Als jij jezelf wegcijfert, jezelf op de laatste plek zet, dan is dat het voorbeeld dat je geeft aan anderen. Je geeft het voorbeeld dat jij als laatste aan de beurt komt. Als er dan nog iets over is. Dat is niet wat je wilt. Of wat je zou moeten willen. Je bent meer waard. Meer dan de restjes, meer dan een beetje. Jij bent minstens zo belangrijk als je kinderen, als je man (of vrouw), als je familie, als je werk, als je vrienden. En eigenlijk nog net iets belangrijker.

Hoe denk jij daarover? Wil je het met me delen?