Twee hoofden of een kandelaar?

Hoe je kijkt, met welke bril je kijkt, bepaalt wat je ziet. Met een zonnebril zie je iets anders dan zonder die bril. Dat geldt letterlijk, maar ook figuurlijk. Kijken door een roze bril….

Van een echte zonnebril en van die roze bril, zijn we ons meestal wel bewust. Maar de meeste filters zijn onzichtbaar en onbewust. Ze zitten van binnen in de vorm van normen, waarden en overtuigingen. Ze vormen het kader van ons leven, ze geven betekenis, bepalen de keuzes die we maken. Voor een heel groot deel onbewust.

Het voorbeeld van mijn moeder

Mijn moeder was huisvrouw. Ons huis was altijd opgeruimd, de was werd op tijd gedaan en gestreken. Mijn moeder deed de boodschappen. Als ik op school was. Er stond iedere avond om 6 uur een gezonde, warme maaltijd op tafel. We aten aan tafel, altijd. Er was orde, structuur, regelmaat.

Ik was een jaar of 10 toen mijn moeder weer buitenshuis ging werken. Vanaf dat moment was ze minder vaak thuis. Verder veranderde er niet zoveel. Het huishouden bleef op rolletjes lopen. Wij, kinderen en echtgenoot, moesten in het weekend een beetje bijspringen, maar mijn moeder hield de regie.

Mijn talent….

Ik heb weinig talent voor orde, structuur en regelmaat. Ik waardeer het oprecht als het er is, maar het zit niet in mij. Ik ben een chaoot. Ik ga volledig op in wat ik interessant vind en vergeet al het andere. Ik laat een spoor achter waaruit je al mijn bezigheden kan aflezen. Uiteindelijk ruim ik ook alles weer op, omdat het van mezelf moet.  

Toen ik nog alleen was met mijn (inmiddels ex-) lief, ging alles prima. Toen we kinderen kregen, ging het mis. Heel lang begreep ik niet waarom. Ik zag het niet, ik had niet in de gaten dat ik een bril op had. Ik wilde alles zo graag goed doen en ik vond het nooit goed genoeg. Er zijn maar 24 uur in de dag en ‘het goed doen’ leek van levensbelang. Daarom stopte ik na de geboorte van mijn derde zoon met mijn betaalde baan.

Spijt

Stom, stom, stom, had ik nooit moeten doen! Begrijp me niet verkeerd, als dat is wat jij wilt en wat jij je kunt veroorloven, dan is dat wellicht de juiste keus voor jou. Voor mij was het dat niet. Want ik houd niet van huishouden. Ik houd van mensen, van werken met volwassen mensen aan vervulling, levensgeluk, ontwikkeling. Ik hield van mijn baan. 

Wat daar voor in de plaats kwam was dag in dag uit drie kleine kinderen om me heen, het huishouden, gesprekjes over niets op het schoolplein. Ik miste die gesprekken met volwassenen, met inhoud en diepgang zo vreselijk! Toen ik nog buitenshuis werkte vond ik dat ik faalde omdat ik niet alles voor elkaar kreeg. Toen ik wel aan alles toekwam werd ik diep ongelukkig omdat ik er geen voldoening uit haalde.

Ik had keuzes gemaakt op basis van het voorbeeld dat ik van mijn ouders had meegekregen. Dat was de norm, de meetlat waar ik mijn prestaties langs legde. Pas toen ik dat begreep, dat ik leefde naar hun maatstaven en dat dat niet was wat ik wilde, kon ik iets veranderen. Me bewust worden van de bril waardoor ik keek, gaf me de vrijheid om hem af te zetten. 

En nu ….

Nu weet ik wat ik belangrijk vind en daar leef ik naar. Is dat ook interessant voor jou? Schrijf je hier in voor wekelijks een verhaal, tips en adviezen, waarmee je meer ruimte creëert voor jou in jouw leven.

Warme groet,

Myra